จากวันแรกที่ก้าวเข้ามา


วันแรกที่ได้เจอเพื่อนใหม่ๆ


วันแรกที่หลายสิ่งหลายอย่างยังดูแปลกตา


คำถามยอดฮิตคือ "นายชื่อไรอ่ะ"


"เธอชื่อไรหรอ"


ทุกคนต้องปรับตัวกับชีวิตม.ปลายกันทั้งนั้น


แต่นาฬิกาหัวใจย่อมเดินเร็วเสมอ


จนเราคิดขึ้นมาว่า "เฮ้ย! นี่เราจะจบม.6แล้วนะ"


ยังติดเล่นสนุก ยังติดเพื่อนอยู่เลย


ถามตัวเองว่าที่ผ่านมาเราทำได้ดีพอรึยัง


นึกถึงวันแรกที่ได้เจอกัน


เหมือนเรื่องเหล่านั้นมันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน


จากวันนี้...คงไม่มีอีกแล้วผมทรงนักเรียน


จากวันนี้...คงไม่มีแล้วเข้าแถวเคารพธงชาติ สวดมนต์ไหว้พระ ปฏิญาณตน


จากวันนี้...คงไม่มีอีกแล้วเสียงอุ้ยที่บอกว่า "อ้าววว 6/9 5/9 ไปเข้าแถวได้แล้ววววว"


จากวันนี้...คงไม่มีอีกแล้วการเรียนรด.ที่แสนเหน็ดเหนื่อย


จากวันนี้...คงไม่มีอีกแล้วจับแถวสาย


จากวันนี้...เป็นต้นไป เราจะยังเหมือนเดิมกันอยู่มั้ย


ไม่อยากให้เวลามันผ่านไปเลย


นึกถึงวันเวลาดีๆระหว่างเพื่อนแล้วมันไม่อยากไปไหน


ขอบคุณ..เพื่อนๆห้อง 9 ทุกคนสำหรับมิตรภาพและความทรงจำดีๆตลอดมา


ขอบคุณ..เพื่อนๆอีกหลายคนที่ได้รู้จักกัน


ขอบคุณ..ทุกเรื่องราวเหตุการณ์เหล่านั้นที่ได้ผ่านพ้นมา


ขอบคุณ..ทุกความรู้สึกทั้งสุข  ทุกข์  หัวเราะ ร้องไห้


ขอบคุณ..ครู-อาจารย์ทุกท่าน สำหรับคำสอนดีๆมากมาย


ขอบคุณ..ตัวเราเองในวันนี้ที่ต้องก้าวเดินต่อ


ยังเหลืออะไรอีกมากให้ได้เรียนรู้และพยายาม


จากวันนั้น...จนวันนี้ทุกๆอย่างจะยังอยู่ในใจเราเสมอ